Karin Voolstra

www.karinvoolstra.nl

Blog

Pesten? Gewoon via Social Media!

Het is een groot probleem. Het bestond al maar het wordt steeds erger. Pesten, treiteren en dreigen via onze Sociaal APS. Twister en Facebook zijn de grootste doorschuivers. Wat kunnen we hier aan doen als ouder(s) zijnde? In verschillende buurten van steden bestaan al buurtwachters. Mensen die vrijwillig de buurt in de gaten houden op rottigheid van meestal hangjongeren uit allerlei culturen. In Amerika bestaat dit fenomeen al veel langer.

Maar nu lijkt het of we het ook nodig hebben op het internet. Geen idee overigens hoe we daar vorm aan moeten geven, maar het zou niet verkeerd zijn. Ook het gebruik van Whatt’s App onder jongeren is een gevaarlijk fenomeen aan het worden. Ook al kan je de ander nog blokkeren, als de vriendschap na verschillende sorry’s weer verbonden wordt kan ook zo de klad er weer inkomen.

Het valt mij op dat dit soort verschijnselen het meest voorkomen in de brugklas. De “brugpiepers” staan ineens met hun benen in een grotere maatschappij dan het wereldje dat ze hadden op de basisschool. Er gebeurt van alles en er verandert van alles. Niet alleen op school maar ook in hun zelf. Zijn jongens nog geneigd te zeggen tegen elkaar: “kom maar op naar buiten, dan sla ik je in elkaar”. Meiden zijn veruit de ergste die er zijn….

Lees meer...

Open en dicht

“Hij zit stilletjes in de kamer te luisteren naar de geluiden om hem heen. Zijn ogen staan star en strak. Turend in de verte. Waar hij naar kijkt, geen idee. Zijn wangen kleuren langzaam rood van de inspanning in zijn hoofd. Duizenden gedachten fladderen nu door zijn hersens heen. Geen rust en geen ruimte. Geen kennis en geen gevoel. Afgesloten is hij van de wereld. Zijn pijn is onmiskenbaar te lezen in de kleur van zijn ogen. Ogen die donker staan en in duisternis leven. Geen mogelijkheid om los te komen uit zijn eigen Ik. Wie kan hem ook helpen? Wie kan hem verstaan…”

Leed onder kinderen is enorm groot. Groter dan we kunnen vermoeden en helaas groter dan dat we dat zelf willen. Verdriet dat ze willen delen maar niet uit kunnen spreken. Zich sterker voordoen dat dat ze zijn en alles wegvegen onder een kleed. Maar ik zie het leed. En lijdzaam kijk ik toe hoe kinderen veranderen. Stoer doen, rottigheid uithalen, slecht presteren, niet kunnen concentreren en friemelen aan alles waar ze maar aan kunnen zitten. Sommige gaan verder en gaan drugs proberen of komen in opstand. Rebellie.

Steeds vaker komen er verhalen van kinderen boven water met traumatische ervaringen. Kinderen die weerloos zijn voor volwassenen. De kinderen die wij in de maatschappij plaatsen en ervan verwachten dat zij normale volwassen mensen worden. Maar die met regelmaat veranderen in onhandelbare mensen of individuen.

Lees meer...

Mijn Koekje

Tien over 8 ´s morgens is normaal gesproken een tijd dat de meiden hier uitvliegen naar school, nu hangt er een grijze wolk boven de klok als hij 8 uur slaat. Tien minuten later zie ik een crème kleurige schim de weg oversteken en vervolgens weer verdwijnen. Ik zie nog net hoe een auto remt en vervolgens weer gas geeft… Verderop op het pad ligt ze te snakken naar adem. Haar kopje beweegt en strekt zich met de laatste kracht die ze heeft uit naar het geroep naar haar naam. Ze is gevonden en wordt met een noodgang naar de dierenarts gereden. Als we daar aankomen, staat het voltallige personeel klaar voor ons om haar op te vangen. De dierenarts kijkt mij aan en zegt dat het al te laat is. Onderweg is ze overleden…

Ik kan niet uitleggen wat er dan door je heen gaat. Mijn oudste dochter die haar gevonden heeft is compleet overstuur. “Biscuit” is niet meer… Mijn meisje, mijn trots. Zo’n prachtige lieve kat. Voor niemand bang en altijd vrolijk. Ze lag vaak bij mij als ik ging slapen, als een kussen, languit achter mijn rug. Iedere ochtend werd je wakker gemaakt met hele verhalen. Alsof er in de nacht van alles was gebeurd. In juni werd ze moeder van 8 prachtige kittens. Eén kitten hebben we zelf gehouden, alle anderen hebben een fantastisch huis gevonden. Wat ben ik blij dat ik Sjors heb gehouden. Het moest blijkbaar zo zijn. Ik mis haar verschrikkelijk. Sjors hangt nu aan ons allemaal. Niet helemaal wetend wat hij hier nu mee aan moet. Zijn moeder is weg...

Lees meer...

Grijze Lucht

Zo eens in de zoveel tijd loop je tegen het “toeval” aan. Het pakt je, gooit je om en raapt je weer op. Het loopt gewoon tegen je aan terwijl je er geen erg in hebt. Het toeval is eigenlijk geen toeval, maar een samenloop van omstandigheden. Die samenloop wordt gecreëerd in het nu. Het Omniversum bepaalt wanneer jij dit op je pad krijgt. We krijgen nooit wat we willen en wensen. Maar op onverwachte momenten wordt er iets voor onze voeten gegooid. Dat is wat we nodig hebben en kunnen gebruiken in de toekomst. Ervaringen die het leven rijker maken.

Enige tijd geleden is er een oudere dame overleden. De moeder van een kennis van mij. Zij, de dochter, was niet bij het moment dat zij haar moeder los moest laten. Het gebeurde. Op afstand. Een te grote afstand. God, wat wil je dan graag bij je moeder zijn. Zij hulpeloos alleen in haar huisje, overgeleverd aan onze grote machten waar wij niet over kunnen heersen. Moeder gleed weg in het ziekenhuis, te laat voor de dochter om nog een keer met haar te spreken. Over alles wat ze nog had willen vertellen. Er volgt een afscheid en begrafenis. En dat is het dan. De dochter blijft met een hoop vragen achter.

Twee maanden later verblijft de dochter op een vakantieoord. Zij, haar man en kinderen genieten van de welverdiende vakantie. In het weekeinde vindt er een feest plaats in het vakantieoord. Ineens wordt haar man aangesproken door een andere man. Hij blijkt een vroegere schoolkameraad te zijn. Na wat plichtplegingen over en weer komen ze op het onderwerp “de dood”. De kameraad vraagt aan haar een aantal belangrijke gegevens. En dan als een donderwolk met flitsen beseft zij dat hij meer weet over haar moeder! Hij vraagt door. Haar gevoel wordt steeds ongemakkelijker… Aan het einde van het vragenrondje komt zij erachter dat hij de ambulancebroeder is die haar moeder gevonden heeft. Er komt een einde aan haar vragenlijst. Alles wat ze niet wist wordt nu ingevuld. De last die vast zat aan haar schouders begint zich langzaam los te wrikken… De opluchting is nabij! De verwerking kan beginnen.

Lees meer...

Stille tranen

De hele week ben ik al aan het denken hoe ik die stille tranen tot papieren versie verwerk. Het betekende dat ik heel diep moest gaan graven in mijn emoties. Schep na schep kwam ik dichterbij. Bij de pijn. De onmetelijke onrust en bezorgdheid die in mij rondwaard. Het voelt als een gevangenis die geëxplodeerd is. Overal gevaar, maar hoe ontwijk je die? Gemiste kansen? Geen moeder gevoel? Te strak, streng? Moet je afscheid nemen? Loslaten en terug laten komen? Ik weet het niet. Eerlijk gezegd zoek ik nog steeds naar het antwoord. Wat ik wel weet is dat ik een deel van mijzelf mis. Alsof ik een amputatie ben ondergaan. Ik mis mijn arm. En als ik mijn arm mis, kan ik niets. Zelfs niet schrijven…

Als een bolletje kwam je op de wereld. Stevig maar flink. Grote blauwe ogen ontwikkelde zich in een dromerig jongentje. Door je lange wimpers heen tuurde je vaak naar buiten. Heel ver weg in jezelf. We zijn met vallen en opstaan verder gekomen. Zestien jaar ben je bijna, nog een paar nachtjes. Dan ben je jarig. Word je wakker, maar ik ben er niet. God, wat zou ik graag bij je willen zijn. Je suf knuffelen, vasthouden en zoenen. Mijn kereltje, een grote vent. Langer dan ik. Breder dan ik. Het postuur van je vader en opa. Je uiterlijk is veranderd naar een volwassen vent. De uiterlijke kenmerken het meest van mij, maar je innerlijk lijkt als twee druppels water op die van je vader…

En daar wilde je naar toe. Je vader. Daar wilde je horen, wonen, zijn. Het was moeilijk om dat te zeggen aan mij. Met horten en stoten probeerde je duidelijk te maken dat je niet kon kiezen. Maar dat je een vader nodig had. Mannenpraat. Ouwehoeren en uiteindelijk een biertje drinken. Dat wat je hier niet mocht, mag daar wel. Waarschijnlijk ben ik in dat opzicht te ouderwets. Tja…

Lees meer...

Het Glazen Huis

Het gebeurt vandaag in De Knipe! 6 dappere damentjes die zich vrijwillig laten opsluiten in een glazen huis. Net als Giel Beelen van 3FM gaan zij strijden om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor het goede doel.

Begin dit jaar leerde ik de dames al kennen. Ik had ze nog nooit gezien en ik was nog nooit bij hun op school geweest. Maar zij hebben geluisterd in de klas naar een aantal hoofdstukken van mijn kinderboek. Er plofte een grote envelop op de deurmat met allemaal recensies uit Groep 6. En die logen er niet om! Het was weliswaar goed geschreven, maar het mocht wel wat spannender…. De namen van de hoofdpersonen waren wel wat lastig uit te spreken, maar het had ook iets magisch.

Ik glom van trots! Een pakket met recensies gemaakt door een hele klas. Dankzij hun Juf Tineke hebben mijn eerste gedachten een stukje grond gevoeld. Dit gaf moed voor de schrijver om door te gaan.

En nu hebben zij de moed opgevat om 24 uur lang in een glazen huis te gaan zitten. Met de vraag aan ons mensen om ook aan de armste onder ons te denken. De kindersterfte op de hele wereld. Deze meiden zijn in ons midden, maar veel baby’s redden het niet door de meest erbarmelijke omstandigheden die je maar kunt bedenken. Deze kleine wezens zien nooit het licht op de wereld wat wij allemaal wel zien.

Lees meer...

Thuis komen

Ik wandel door mijn nieuwe huis. In 28 jaar tijd ben ik 18 keer verhuisd. En de voorlopig laatste keer is in aantocht. Er wordt hard gewerkt door de bouwers en door ons. Kamers worden onder handen genomen, deurkozijnen veranderen van donkerbruin naar wit en de kinderen krijgen hun lievelingskleur op de muur. Dat betekende voor mij dat ik vorige week in een roze kamer zat. Aan het einde van de rit voelde ik mij net Barbie maar dan zonder Ken. In het weekend was de kamer van de jongste aan de beurt. Mevrouw wilde graag aquablauw. Ik kan u verzekeren dat deze kleur beter is als de roze, ondanks dat roze mijn favoriete kleur is. Maar ook hier had ik aan het eind van het project het gevoel dat ik op zee dobberde.

En dan zijn we er nog niet! Aangezien de dames weten dat ik creatief ben met potlood en papier hebben ze mij gevraagd om de kamer op “te pimpen” met de nodige afbeeldingen. Dit heeft tot gevolg dat de oudste zo meteen een kamer heeft met hoge hakken op de muur en de jongste krijgt een kattenboom. Je zou denken dat het wat stoerder zou worden, maar ook hier geldt dat de “knus-factor” belangrijker is dan de laatste mode op het gebied van woninginrichting. De volgende kamer zou de kleur taupe worden, maar die gaan we gauw veranderen. Het leek wel een “poep” kleur. En hoe meer ik door ging met verven hoe erger het werd. Niet echt geweldig…. De emmer maar aanvullen met wit. Dan komt er vast een betere kleur uit.

Maar wat is nu “thuis komen?”. Het is een warm begrip, maar wat voor betekenis heeft dat voor jou? Is dat het gevoel van een knus huis? Of je partner die bij je hoort? Kinderen die rond springen? Of misschien wel die kat of hond die je begroet na een lange dag werken? Voor mij is thuis komen een gezellig huis waar kinderen hangen, dieren gek doen en de houtkachel op de achtergrond brand. Maar thuis is voor mij ook samen zijn, koken, creeeren en genieten. Alles loslaten. Soms zelfs bewust de stilte opzoeken. De kleine dingen om mij heen waarderen. Opnieuw zien. Herontdekken.

Lees meer...

Hij is wat ik was

Het is raar om te zien dat er iemand in je omgeving is die hetzelfde reageert als jij jaren eerder hebt gedaan. Een proces van leven dat verandert door de omstandigheden. Je belandt in een achtbaan waarvan je niet weet wanneer hij stopt. Maar op een dag zal je jezelf herkennen in die ander. Die op het punt staat waar jij terecht bent gekomen. Door vechten, klauwen, zuchten en steunen… Maar komen zal je er. Een transformatie zal plaatsvinden in je denken en doen. Alles zal anders worden. Omdat je het wilt. Maar voor je daar bent moet je hordes nemen. Zoals een atleet zich voorbereid op de Olympische Spelen.

Jaren van ploeteren ging er aan vooraf. De training begint al jong, heel jong. Sommige talenten zijn wat later of worden pas later ontdekt. Maar als de ontdekking uit de hemel valt, is het als een puzzel die naadloos in elkaar steekt. Je weet je doel, je eindbestemming. Je gaat voor goud en niets anders. De trainingen die volgen om dit goud te behalen zijn niet de minste. De meeste mensen zullen hier voor terugschrikken. Die zitten liever voor de buis met wat knabbels om vervolgens te denken: “zou ik dat ook kunnen?” Nee…daar ben ik nu te oud voor…

In mijn beleving ben je nergens te oud voor. Zelfs niet voor het halen van je doctoraal. Enige tijd geleden studeerde er een man af van 89 jaar oud. Waarom? Omdat hij niet eerder de tijd had gehad om het te behalen. Grandioos! Als ik dit soort berichten lees ben ik positief jaloers. Ik wil dat ook! Een doel halen. Het maakt niet uit wanneer. Als het maar gebeurt voordat ik mijn kistje in ga.

Lees meer...

Zelfreflectie

Kijken naar jezelf en ontdekken hoe zaken anders kunnen worden ingevuld is voor de meeste mensen een grote uitdaging. Zo niet een groot probleem. Wijzen naar de ander is vele malen interessanter dan naar jezelf wijzen. Fouten ontdekken bij een ander en deze naar genoegen corrigeren geeft vaak een fijn tot bevredigend gevoel. In oplossingen denken, problemen aanpakken, corrigeren, leren en aanreiken zijn taken die de mens goed liggen. Totdat de rollen worden omgedraaid en jij zelf wordt aangepakt door de wereld om je heen. Je wordt letterlijk met je neus op de feiten gedrukt….

De eerste reactie is negen van de tien keer een gekwetst ego. Niemand wil tenslotte terecht gewezen worden of (op)bouwende kritiek ontvangen. Hoe goed bedoelt ook, naar de ander toe geeft altijd een beter gevoel dan naar je eigen “ik”. Want als de eigen “ik” word aangesproken, raakt het hele systeem meteen van slag. Vragen schieten door het hoofd in de vorm van “waarom” of “nee toch?” tot aan een ziel die geraakt wordt in alle zenuwen. Waarom kunnen wij als mens moeilijk kritiek ontvangen? Kan ons ego dat niet aan? Of willen we niet gewezen worden op ons handelen? Kinderen sturen wij ook de maatschappij in met het gedachtengoed van onszelf. Je leert ze omgaan met voor- maar ook tegenspoed. Waar is dan het kantelpunt dat wij daarna niet meer kunnen schakelen naar ons innerlijk?...

Op het moment dat wij aangesproken worden op ons “zijn”, schieten de gevoelens heen en weer. Niemand vindt het prettig of leuk om aangesproken te worden op zijn gedrag of handeling. En niet iedereen doet er iets mee. Tenslotte is zelfreflectie toepassen niet voor iedereen weggelegd. Kijken naar jezelf, datgene overdenken wat de ander van je vindt of veranderen zijn de minst makkelijke taken van de mens. Ook ik heb daar moeite mee gehad. Niets liever word je in de watten gelegd of ontvang je een aai over je bol. Erkenning krijgen en ontvangen is vele malen mooier. Je voelt je stralen en soms zelf blozen. Het geeft je lichaam een “boost” aan energieprikkels. Na een groot compliment lijk je de hele dag te zweven en je kunt er zelfs dagen op teren.

Lees meer...

Meer artikelen...