Karin Voolstra

www.karinvoolstra.nl

Blog

Verdraagzaamheid

Tolerance, largeur d'esprit, Toleranz, tolerância, tolerancia, tolleranza, tolerans… In zoveel talen bestaat dit woord. Maar roept het ook dezelfde gevoelens op als het nu bij mij doet. Verdraagzaamheid is een woord met inhoud, met kracht. Het is een woord dat ons moet leren luisteren naar ons innerlijk. Het diepst van je ziel. En daar rondkijken. In dat zwarte gat. Een licht laten schijnen op onze zielenroerselen. Zien wij dan verdraagzaamheid? Kunnen wij die vinden in die puinhopen die er vaak liggen?

Hoe verdraagzaam zijn wij eigenlijk? Al decennia lang hunkeren wij naar meer en meer. Net als onze buren of familieleden. Jaren lang ging het ons goed in onze economie. Het geld kon bij wijze van spreken maar niet op. Een 2^e auto, niet 1 maar 2 vakanties. Waar past hier nu verdraagzaamheid in? Veelal is het de onverdraagzaamheid van de ander die niet kan begrijpen dat zijn buurman of familielid twee keer op vakantie gaat in plaats van maar 1 keer. Tenslotte waren er toch ook mensen die helemaal niet op vakantie konden?

Is dat ons gedachtengoed tegenwoordig? De 1 gaat 2x op vakantie, maar moet eigenlijk thuis blijven omdat die ander helemaal niet op vakantie kan. Je kunt toch ook wel in een kleinere auto rijden? Is die grote dan echt nodig als je maar met zijn 2en bent? Ga jij altijd naar de Albert Heijn? Oh, nou de Aldi is ook goed genoeg hoor! Allemaal emoties van mensen die niet kunnen verdragen wat de ander heeft of bezit. Maar staan deze mensen er wel bij stil dat het keuzes zijn door mensen genomen om bepaalde zaken te bezitten? Misschien laten deze mensen wel andere zaken links liggen om het ander te kunnen veroorloven…

Lees meer...

Liefde, de grootste emotie

De grootste emotie op de wereld is toch wel de Liefde. Het verbindt al jaren mensen met elkaar en met de natuur. Het is zo’n groots begrip dat het niet te grijpen valt. Ik denk dat ik er zelfs een boek over zou kunnen schrijven. Het teveel aan liefde, te weinig liefde, misbruik van liefde, liefde voor kinderen, passies en dieren. En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Maar wat mij bezig houd is: “Wat is nou echte Liefde?”. Het is een gevoel dat je gemoederen behoorlijk kan bezighouden en in een later stadium kan omslaan in verdriet, haat, onbegrip en een last.

Niet iedereen kan met de Liefde hand in hand lopen. Niet iedereen kan liefde geven. Terwijl er ook zat onder ons zijn die veel liefde te geven hebben. Die stromen als het ware over. Is echte liefde er zijn voor de ander ongeacht wat? Of is liefde een emotie om ons mensen onder te dompelen in roze wolken. Het is in ieder geval een goed dieet. Eten doe je namelijk niet. Een stofje in onze hersenen zorgen ervoor dat de liefde de maag overneemt. Hoewel er vaak genoeg gezegd wordt dat de liefde van de man door de maag gaat… Nou ik weet wel beter! Ik ken mannen die totaal van slag waren en geen hap meer door de keel konden krijgen.

Vorige week las ik nog in de krant, dat er momenteel hard gezocht wordt door singles voor de feestdagen. Een artikel had het over Holy-Dates. Een date om de feestdagen door te komen. Blijkbaar is daar behoefte aan want de sites schieten weer als paddenstoelen de grond uit. Is dat het? Snel op zoek naar een dat omdat het te eenzaam is onder de kerstboom alleen? Er zijn rond die tijd zoveel party’s waar je je voor kunt aanmelden. De feestdagen rond dansen. Voor de ouderen onder ons is dat een geheel ander verhaal. Velen moeten de feestdagen alleen doorbrengen. Gewoon omdat er geen familie meer is. En als die er wel is wil die niet altijd opgescheept zitten met een oom of tante of zelfs ouders. Te lastig en te omslachtig. Helaas een veel voorkomend beeld in deze maatschappij.

Er ligt veel druk op de komende feestdagen. Iedereen moet onder de pannen zijn. En de culinaire hoogstandjes nog hoger dan het jaar daarvoor. Daar hebben we tenslotte op geoefend. En anders hebben alle tv series daar wel aan bijgedragen. De bladen puilen weer uit van de ingewikkelde recepten en de woonideeen met betrekking tot je huis versieren laat ik al helemaal links liggen. Niet door heen te komen! Als het aan de bladen ligt heb ik elk jaar een andere inrichting met kerst. Ja ja, en mijn bankrekening steeds een ander saldo….

Lees meer...

Veranderingen

Veranderingen kunnen de wereld op zijn kop zetten in je leven. Veranderen betekent ook vaak afscheid nemen van het verleden. Een oude jas uitdoen voor een nieuwe outfit. Een soort van Make-Over. De televisie staat er bol van de laatste tijd. Als we er niet uitzien is er wel een programma dat ons een nieuwe look kan aanmeten. Zijn we boven het gemiddelde aan gewicht, dan is er een ster aan het firmament die jou wil helpen om de overtollige kilo’s kwijt te raken.

Zo hing ik gisteravond laat nog voor Gordon Ramsey “Oorlog in de keuken”. Het meest koppige mens wat ik heb gezien en meegemaakt de laatste tijd, moest hij omturnen in een verandering. En dat ging niet van een leien dakje. Alles wat er werd veranderd was per definitie verkeerd. Mevrouw stond te stampvoeten in haar eigen restaurant. Uiteindelijk ontplofte ze en riep telkens weer dat ze het “haatte”. Nou heb ik sowieso een hekel aan het woord haat. Het doet mij denken aan mensen die vreselijke dingen gedaan en veroorzaakt hebben in de geschiedenis van de wereld.

Maar toch kon ik haar ook wel begrijpen dat ze het er moeilijk mee had. Het schild wat doorbroken moest worden leek op een pantser van hard staal en beton. Vastgeroest in haar elementen van jaren en jaren hetzelfde doen. Dan wordt het moeilijk om afscheid te nemen. Dingen los te laten. Afscheid te nemen van wat er ooit was. Wat ooit was komt niet meer terug. Hoe graag we dat soms ook willen. Als je iedereen diep in zijn hart zou kijken dan liggen daar wensen die nooit meer vervuld worden. Er is alleen een toekomst. Een verleden bestaat uit herinneringen en gedachtes.

Maar hoe schud je het verleden weg? Vaak heeft het ook met schuldgevoelens te maken. Bang om opnieuw te beginnen. We hebben moeite met geloven, maar geloven wel dat we op onze vingers gekeken worden als we aan de verandering beginnen. In onze onzekerheid grijpen we terug naar de tijd die was geweest. Soms bewust en soms onbewust. In de hoop daar nog te vinden wat we toen hadden. Vaak komen we bedrogen uit. Is het een illusie. Want wat je zocht is ook verder gegaan met veranderingen. Daar zijn ook keuzes gemaakt. Daar gaat het leven ook de toekomst in. Daarmee is je houvast weg en begin je om je heen te slaan.

Lees meer...

Weetjes

Ik ben gek op weetjes. Ik pluis soms zelfs de krant er op naar. En wat doe ik ermee? Niets. Gewoon leuk om te weten. Het is informatie die zelfs bijna dagelijks verandert. Sommige alleen met de jaren. Wist u dat Nederland inmiddels 16.612.213 inwoners telt? En dat allemaal op 41.526 km². Dat betekent dat wij met zijn allen maar 0,002 km² tot onze beschikking hebben. Hoe doen we dat toch? We hebben geen ruimte voor ons zelf volgens deze telling en toch hebben we ruimte…

Als ik kijk naar het verbruik van de mens valt mij op dat een mens gemiddeld 17.000 toiletrollen verbruikt in zijn leven. Hoeveel bomen zijn dat? Er worden gemiddeld 5 koppen koffie gedronken op een dag, maar de thee is in opmars. In dit huishouden ligt het verbruik op 10 koppen koffie per dag en toch wel 10 bekers thee per dag. En dan tel ik het gewone drinken niet mee. Er vliegen 5 broden doorheen per week. En dit alles los van de crackers, muesli, kwark, yoghurt, krentenbollen en ontbijtkoeken. Bij dit alles hoort ook het pak melk. Daar ben ik maar mee gestopt met tellen. Ik haal gewoon een doos per twee weken en daar doen ze het maar mee. Op is op.

Ik houd niet van melk, nooit gedaan. Het is een raadsel hoe ik groot ben geworden. Vast niet door de melk en anders hebben mijn hersencellen het geblokt. Sorry, voor de melk liefhebbers maar ik vind een vloeistof om van te griezelen. Helemaal spoor ik niet aangezien in wel cappuccino drink (met melk dus), en daar merk ik niets van. Maar zo uit de losse pols een beker witte motor naar binnen brengen? Mij niet gezien. Buiten mijn koffieverslaving om drink ik het liefst thee met honing. En daar zijn heel wat potten al van doorheen gegaan. Ik drink al ongeveer 23 jaar honing in de thee en heb de rest van het gezin er ook mee besmet. Ruwweg zou ik zeggen 500 gram honing per week keer 52 weken keer 23 jaar… Tel uit je winst! Aandelen bij de honing industrie.

Lees meer...

Inburgeringscursus

Op Twitter komt er een bericht voorbij dat een schrijver gezakt is voor zijn inburgeringscursus hier in NL. Vreemd. Schrijver “Rodaan” zakt omdat hij de volgende vragen niet kon beantwoorden: “Wanneer kan een vrouw weer zwanger worden na een miskraam?”… Als ik mij niet vergis is Rodaan schrijver en geen gynaecoloog in opleiding. Welke halve zool heeft dat nu bedacht. En het ergste is nog dat die halve zool ergens in Den Haag zwerft in één van de kamers waar gemiddeld € 6000 wordt verdiend per maand. Geef mij zo’n baan!

Rodaan heeft maar 70% gescoord op de test waar 74% nodig was. Nu moet hij zich opnieuw gaan bewijzen door de gehele inburgeringscursus te gaan volgen. Iemand die negen jaar in een asielzoekerscentrum al heeft bewezen door te strijden voor een NL-schap. Een schrijver die vorige maand de Europese Unie voor de letteren voor Nederland heeft gewonnen wordt nu met zijn neus op de feiten gedrukt door de kortzichtigheid van NL. Welkom Rodaan in het volkomen gekke Nederland, waar alles kan volgens onze buurlanden, maar waar er gestreden wordt met 1.000.000 regeltjes.

Steeds meer “buitenlanders” worden aan de tand gevoeld. Er komen steeds nieuwe testen of regeltjes bij. De afdeling die dit bedenkt in Den Haag moet een drukke afdeling zijn. Volgens mij kennen ze daar geen werkeloosheid. Want er valt elke dag wel iets te verzinnen. Als Nederland vindt dat iedereen een cursus moet volgen en bij niet slagen vertrek je weer, dan moet je gewoon je poot stijf houden en niet zeuren. Dit is geen zeuren maar mensen aan het lijntje houden. De bekende “worst” voor je neus. Eerst gek maken met een tolerant land waar alles kan en mag en vervolgens de mens weer afstraffen als er geen antwoord op de vraag gegeven kan worden.

Lees meer...

De Kerst-Sint

Elk jaar is het weer een gesteggel of we wel of niet Sinterklaas vieren. De jongste is er al heel jong achter gekomen dat Sint eigenlijk Mama is en verkondigde dit zonder blikken of blozen in haar klas rond. Dat dit niet geheel goed ontvangen werd merkte ik aan de telefoon die ging. Juf belde. Met het verzoek of ik niet zulke rare verhalen wilde vertellen aan mijn dochter, want nu was de hele klas in de stress. Ze geloofden allemaal nog! Behalve die van mij… Lastig, maar ik kon de humor er wel van inzien. Met een grote broer en zus boven je gaat er in de communicatie wel eens iets mis. In dit geval werd de goedheiligman verklaard tot Kerst Sint.

De kadootjes onder de boom waren leuker dan door de schoorsteen gepropt. En dat paard at ook niet snel genoeg, want ’s morgens lagen er toch nog altijd overblijfselen van de wortels. Ik heb ze maar nooit verteld dat ik vaak vergat om de wortels weg te halen en dat de honden de hele nacht zoet waren met spelen en knabbelen! Halverwege de wortel komt de hond erachter dat het toch niet zo lekker is als men dacht. Dan laat je de overgebleven stukken gewoon slingeren daar waar je hem hebt uitgespuugd. Inclusief de kwijl. Als moeder zijnde moet je dan wel snel zijn ‘s morgens anders gaan ze nog denken dat het paard van Sinterklaas kwijlt van die lekkere wortels bij ons.

Het mooiste is nog pakjesavond zelf. De buurman inschakelen om de zak met kanootjes achter de deur te plaatsen en heel hard op het raam te laten bonzen. Kids veilig voor de houtkachel. Uit volle borst zingen zij hun liedjes in de hoop een glimp op te vangen van die man of zijn piet. Negen van de tien keer zagen ze alleen een pietenveer verdwijnen in de aarde donkere wereld. Ieder jaar weer. De gezichten spraken boekdelen als de zak naar binnen werd gehaald. Als je het over stress hebt of spanningen, dan moet je aan Sinterklaas tijd denken.

Bedenk maar eens waar je al die kadoos gaat laten! Ze hebben bij mij overal al gelegen. Op zolder, in de auto, achter in de schuur en onder het bed. In de kledingkast, achter in de keukenkastjes maar ook wel eens onder de bank. Ieder jaar weer dat gestress met inpakken en gedichtjes schrijven. Daar ben ik nu van verlost. Omdat ik nu tieners in huis heb gaat Sint iets anders te werk. Druk wordt er overlegd of we wel of niet surprises doen. Ze zijn het in ieder geval eens dat er een gedicht bij hoort. Zonder gedicht geen Sint.

De lootjes zijn getrokken en aan de vreemde uitdrukking op hun gezichten te zien beloofd het wat. Niemand heeft zichzelf. Ook dat was wel eens anders. Ik heb een keer meegemaakt dat we toch wel een uur bezig waren om een lootje te trekken waar niet je eigen naam op staat. Het zou wel handig zijn. Kun je je eigen cadeau uitzoeken en het liefste gedicht van de wereld maken! Helaas zit dit er niet in. De tieners zijn al druk bezig met “vieze ideeën”. Ik heb al opdracht gekregen om veel ketchup te kopen. Ook de pindakaas staat hoog op het lijstje. Nu maar hopen dat de kleinste mij heeft. Die is in de regel nogal vies van vieze zaakjes.

Geef mij maar Kerst. Veel lichtjes en kaarsjes. Een hele grote boom met veel glinsterende ballen erin. En veel kadootjes eronder in de meest mooie verpakkingen. Tenslotte geloof ik niet meer in de goedheiligman. Maar die Kerstman… Daar wil ik nog wel een uitzondering voor maken. Benieuwd wat hij mij deze kerst gaat brengen! Het wensenlijstje is niet groot. Gezond het nieuwe jaar in en misschien wel veranderen van vrijgezel naar bezet. Verder wil ik alleen nog een paar warme laarzen met heel veel bont. Voor als het toch heel hard gaat sneeuwen en vriezen. Als we de weerberichten moeten geloven is er een strenge winter op komst.

Laat maar komen die winter! Het liefst met een groot pak sneeuw. En als het even kan tijdens de kerstdagen. Dan is het sprookje compleet. Ach, de verstopte romanticus in mij. Heel stoer houthakken maar ondertussen!

Het wordt een druk weekend. Sint komt dit jaar iets later dan gewoonlijk. Vrienden konden niet eerder dan dat Sint weer vertrokken was naar Spanje. Geeft niks. Hebben we het hele weekend om hard te werken aan de surprises en de gedichten. Ik weet al waar ik het van ga maken maar nog niet in welke vorm ik het ga gieten. Lastig. Het zal er wel weer op neerkomen dat ik op het laatste moment bezig ben. Tot diep in de nacht. Langzaam begint me nu iets te dagen voor de surprise. Dat wordt weer hout hakken…

Geniet allemaal van pakjesavond! En dat je mag ontvangen wat je hebt gewenst. En komt Sint dit jaar niet voorbij? Niet getreurd. Ik heb net gehoord dat de Kerstman dit jaar NL ook aan doet. Niet te lastige wensen vragen, die man vliegt met zijn arrenslee door de lucht. Sta je straks met het bonnetje bij de winkel om het te ruilen….

Tot de volgende keer!

Kostbaarheden

Ik word wakker met dezelfde gedachten als gisteren. Het is niet geëindigd, daar waar ik het gestopt had. Wat een rare gewaarwording is dat eigenlijk! Het kost ons al veel moeite om een droom vast te houden die 9 van de 10 keer als een grote Plop uit elkaar spat op het moment dat je je ogen opent. Maar gedachtes die je hersenen beïnvloeden of je gevoelens zijn er zo weer. Ik kan altijd goed slapen, wat er ook gebeurt. Aan het einde van de dag ben ik moe genoeg om in dromenland te eindigen. Een fijne eigenschap van mijn lichaam. Maar dit keer heb ik een aantal keren bewust de wekker gezien en bekeken. Ik zag het 00.58 uur worden en vervolgens 02.04 uur. Daarna nog een keer 04.15 en toen ging het geratel van het alarm af. Ik moest er toch echt uit.

Ik ben mijn bed ingerold met 100 vragen. Die onmogelijk allemaal beantwoord kunnen worden. Sommige zijn duidelijk. Het antwoord ligt al klaar. Maar de overigen zijn onduidelijk of onzeker. Dat zijn vragen die ik niet kan beantwoorden. Dat moet een ander doen. Bij het wakker worden was er niets veranderd in mijn antwoorden van deze top 100. Elke vraag die ik kon beantwoorden heb ik opgeschreven. De vragen die nog open staan zullen deze week beantwoordt worden. Hoop ik.

En daar zit nu het knelpunt. Hoop. Hopen. Waar hoop je op als mens? Dat al die vragen beantwoord worden? Of dat er ook nog een aantal open blijven voor in de toekomst? Niets zo lastig als er onbeantwoorde vragen zijn. Zeker als het verlangen op een antwoord groot is. Dat verlangen wordt gecreëerd door het aanbod. Als het aanbod aantrekkelijk genoeg is ga je daar over nadenken. Ben je alles daarin aan het afwegen dan kan het aantrekkelijker worden of juist niet. Voor mij werd het aantrekkelijker. Maar hoe ga je dan verder? Ga je stappen ondernemen? Ga je geven? Delen? Zeg je de juiste woorden? Laat je je van je beste kant zien? Of ook die andere kant? Want die hebben wij allemaal.

Ga je geven, dan geef je een stukje van jezelf vrij. Dat is de beroemde “het achterste van je tong laten zien”. Niet iedereen kan dat. Niet iedereen wil dat ook. Dat heeft met keuzes te maken. Je denkt na over wat je gaat geven en wat je ervoor terug krijgt. En wat je terug krijgt is niet altijd wat je wilt hebben. Maar heel soms krijg je iets terug wat je niet had verwacht. Meer dan gehoopt. Het is kostbaar om vast te houden en je moet zorgen dat je het niet breekt of laat vallen. Het is een groot geschenk wat je moet koesteren.

Lees meer...

Terug in de Tijd

Soms is het leuk om terug te vliegen in de tijd. De tijd die niet stilstaat en alsmaar sneller lijkt te gaan. Ik voel me nog regelmatig 20 jaar of jonger. Maar inmiddels ben ik dik het dubbele van toen. Maar wat is het leuk om even terug te denken aan de vervlogen jaren. Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik terug aan mijn schooljaren. En de muziek die daarbij hoorde. Toen al was ik een enorme muziekfreak. Alles koppelde ik aan mijn stemming. Was ik gelukkig dan draaide ik veelal de zangeressen van die tijd. Kate Busch, Olivia Newton John, Barbra Streisand en de Carpenters. Was ik verdrietig dan ging ik af op de teksten. Uit volle borst meezingen en maar hopen dat de buren niet gingen klagen.

Ik heb een App ontdekt op mijn Mobiel. Een site waar je nummers van kan binnen halen als je de site promoot. Geheel gratis. Bijna tot aan de laatste nummers. Velen zijn er gepasseerd dit weekend en ik viel als een blok voor alle oude nummers. John Denver, Cloud, ABBA, Meatloaf, The Eagles en niet te vergeten Mud en Madness. Allemaal grootheden uit mijn jeugd. Het grappige is dat veel groepen nu nog steeds populair zijn. Als er ergens een revival is van ABBA dan is het binnen enkele minuten uitverkocht. Stilletjes verlangen we toch weer terug naar “die goede oude tijd”. Was die tijd goed? Wie zal het zeggen. De tolerantie was met bepaalde zaken echt niet mild en discriminatie was er volop. Of je nu zwart was of homo.

Maar op een bepaalde manier lijkt de tijd van toen beter dan dat hij nu is. Romantiseren wij dan die tijd in ons hoofd? Of willen we gewoon weer terug naar die leeftijd? Terug stappen in een tijdmachine en opnieuw 16 jaar zijn. Zouden we dat echt leuk vinden? Of wordt onze geest ge-delete en begin je dan gewoon opnieuw met de kennis van toen? Als ik het zo bekijk ga ik liever terug in de tijd met de kennis van nu. Wat zou ik dan andere keuzes hebben gemaakt. Dan was ik zeker geëindigd in een grote keuken achter een zware kachel. Of ik dan ook de sterren van de hemel zou koken tot een ster kan ik niet zeggen, maar de passie was er en is er nog steeds. Ik was in ieder geval eerder begonnen met schrijven…

Ik denk na over de tijd waarin Internet en Mobiele Smartphones ondenkbaar waren. Op de hoek van onze straat stond een telefooncel. Die gebruikte je als je wilde bellen naar een vriendje waarvan je ouders het nog niet mochten weten. Communiceren deden we met briefjes en in de vakantie stuurden we trouw ansichtkaarten naar onze geliefden in Holland. Het was de tijd van zuurstokken en wijnballen op de kermis. Pony’s zo hoog op gekamd dat de Elnett en ProSet haarlak goud geld aan ons verdiende. Waar de 3 Musketiers niet op film was maar een gevlochten reep chocolade met karamel erin. Waar Choba op je brood gesmeerd werd in het weekend, omdat chocoladeboter door de weeks te luxe was.

Lees meer...

Monsterlijke Kat!

Mijn Main Coon, met de naam “Biscuit”, lijkt nog het meest op een hond. Ze apporteert, ze luistert, ze is eigenwijs maar heel trouw. Inmiddels is ze 9 maanden jong. Maar ze is al groter dan de Siamees die hier rond loopt. En dat zal de Siamees weten ook! Elke ochtend en elke avond herhaalt zich een ritueel van achter elkaar aan rennen en bovenop elkaar springen. Het rennen doe je natuurlijk het liefst van boven naar beneden en weer terug. Zodra de dames het circuit openen lijkt het net een stelletje kamerolifanten. Aangezien ik houten vloeren heb, hoor ik precies waar ze uithangen en over welke kamers ze verdeeld zijn.

Maar Main Coon’s zijn ook zeer ondeugende katten. Neem nu vanmorgen. Momenteel is ze heel gelukkig met een stuiterbal van één van de kinderen. Dat balletje wordt overal mee naar toe gesleept. Ze pakt hem op in haar bek en laat hem vervolgens ergens anders weer vallen. De bal stuitert weg en dan ga je er weer achter aan. Je bespringt de bal alsof het je laatste prooi is op aarde. Dat het maar een stukje rubber is deert haar niet. Voor haar lijkt het op een roze muis geloof ik. Zo idioot doet ze ermee. Vanmorgen kwam ze tot de ontdekking dat je de bal ook in de waterbak kan laten vallen. En dan hengel je hem er niet uit! Nee, je gaat met 4 poten tegelijk in de waterbak staan en je probeert hem eruit te slaan, zoals je een golfbal op de green uit een hoekje peutert.

Dat levert voor mij de nodige uitdagingen op. Ten eerste komt die kat ook weer uit de waterbak. Kletsnat natuurlijk! Verder is de bak bijna leeg. De muur nat en de vloer drijft van het water. Het balletje echter is mooi schoon. En probeer dan maar eens om de dame te vangen om haar poten droog te maken. Dat is net zo makkelijk als een muis vangen. Bijna onmogelijk. Volgens mij heeft ze er op dat moment ook een hoop lol in om mij zo bezig te houden. Het geklets is niet van de lucht. Ze probeert dan echt met mij te praten. Zeer waarschijnlijk geen goede dingen, maar ik geloof erin dat het wel meevalt. Haar kop spreekt boekdelen! Ik denk dat als ze kon praten er iets uit zou komen als: “kijtwijf”….

Lees meer...

Meer artikelen...