Karin Voolstra

www.karinvoolstra.nl

Blog

Het Duivelskind door Maria Genova

Nog steeds worden er enorme fouten gemaakt in de Jeugdzorg en alle aanverwante organisaties die te maken krijgen met Kindermisbruik en mishandeling. Angel is een tragisch voorbeeld van hoe het niet moet. Als er duidelijkheid op school is dat zij misbruikt en mishandelt wordt, worden er een gezinsvoogd en maatschappelijk werk erop af gestuurd. Onder de gezinsvoogd gaan de mishandelingen en het misbruik gewoon verder. Er is niemand die het serieus neemt.

Als Angel uiteindelijk wegloopt naar een opvangadres, weet haar vader haar daar ook weer te vinden. Steeds probeert ze weg te komen naar een veiliger thuishaven maar beland ook net zo hard weer in haar oude situatie. Of ze kan maar ergens maximaal 3 maanden blijven of ze wordt weer door haar ouders gevonden. Ze belandt in een vicieuze cirkel.

Het is schrijnend om te lezen dat er totaal geen goede opvang is in Nederland voor kinderen met een traumatisch verleden. 100.000 den kinderen worden er mishandeld en/of misbruikt alleen al in Nederland. Ik vind het onbegrijpelijk dat hier niet iets aan gedaan wordt door de politiek. Maar ook bekenden, familieleden of buren. Niemand durft een hand uit te steken.

De straf op misbruik verjaart na bepaalde tijd. Als het slachtoffer eindelijk een “pleister” op alle wonden heeft geplakt en aangifte durft te doen is het vaak al te laat. In veel gevallen ligt de dader, letterlijk, al op het kerkhof. Geen eer meer aan te behalen…

Wie gaat de strijd aan met Misbruik en Mishandeling???

Ik! En ik blijf er over schrijven totdat het niet meer kan,

Tot een volgende keer.

Vergissen is menselijk

Vergissen doet iedereen wel eens. Je vergist je in een afslag, of je vergist je in de tijd. Het is iets menselijks als dat gebeurt. Je zet je ergens voor in, met de juiste gedachte en dan blijkt achteraf dat het niet zo werkt maar zelfs tegen je werkt. Je goed bedoelde actie keert zich tegen je. Met soms alle gevolgen van dien. De vraag is echter: kan een vergissing omgezet worden naar een leer moment? En kan de ander met die vergissing er ook zo mee omgaan?

Dat ligt allemaal verscholen in het brein van de mens. Is dit brein capabel genoeg om langs de muizenissen heen te kijken? Kan dit brein ook zien dat zich vergissen menselijk is. Je staat op en vecht en laat zien dat een ieder fouten kan maken maar dat je ook van je fouten kunt leren. Maar niet iedereen kan zo denken. Sommige mensen hebben moeite met het vergeven. Zegt dat dan iets over de gebeurtenis of meer over de persoon zelf? We kunnen nog steeds niet in andermans gedachten kijken. Zien wat daar gebeurt of niet gebeurt.

Ook hebben we geen controle over de gedachten en gevoelens van een ander. Belangrijker is om bij je eigen gedachten en gevoelens te blijven. Dan oordeel je niet en blijf je puur naar jezelf. Fouten maken, zich vergissen, iedereen heeft er wel een keer mee te maken. Hoe lost u dat op? Steekt u uw kop in het zand en laat het overwaaien? Of bent u iemand die de confrontatie aangaat? Of gaat u er rustig over praten. Zoveel wegen naar Rome om ergens uit te komen.

Maar wat nog eigenlijk veel belangrijker is, wilt u niet vrij zijn van de muizenissen in uw hoofd? Het is nogal wat bagage wat u met u meeneemt. Stel, u hebt moeite met vergeven. Dan vergeeft u niet alleen de ander niet, maar ook u zelf niet. De ander vergeven is uiteraard een lastige stap. Daarna begint het proces bij u zelf. U moet ook aan de slag met uw eigen persoon. Vergeven en dan loslaten. Alleen dan kunt u verder. Doet u dit niet, dan blijft dat een hapering in uw geest. U krijgt een vertroebeld beeld van mensen. Bang dat u weer een keer uw kop zult stoten.

En als ik u nu vertel dat dat ook wel weer een keer zal gebeuren? Wat doet dat met u dan? U kunt er niet omheen. Waar mensen zijn worden vergissingen begaan en fouten gemaakt. Telkens weer. Als u zich niet kunt meten hieraan, dan kunt u het beste op een onbewoond eiland gaan wonen. Dan weet u zeker dat u nooit meer gekwetst wordt. Niet echt de realiteit. Alle eilanden zijn al bewoond…

Zou de wereld er niet een stuk leuker uitzien als we wat meer begrip voor elkaar kunnen tonen. Verplaats je eens in de ander. Wat zou je dan doen? Wellicht niet hetzelfde, maar toch. Je kunt de ander nooit zijn. Daarom heet dat letterlijk “de ander”. We zijn allemaal individuen met een eigen kijk en mening op de wereld. Respecteer in ieder geval die ander. Veroordelen kan altijd nog wel. Dat is makkelijker om uit te halen dan te vergeven. Een oordeel vellen geeft je een goed gevoel en pept je ego op. Maar daarmee is de vergissing niet van tafel…

Ik zou zeggen: vergeef! Het is goed voor de ziel en je lijf. Het maakt je pad weer schoon naar de toekomst. Tenslotte zijn we op de eerste plaats gewoon mens. Een mens met goede en minder goede kanten. Met mooie en minder mooie uitspraken. Met gevoelens en gedachten. Met humor en liefde….

Ik ga voor vergeven, tot een volgende keer!

Houden van...

Houden van is…

Verliefd zijn

Kriebels in je buik

Geen eetlust meer hebben

Dromen

Genieten

Zorgen voor

Luisteren naar

Voelen voor

Eén zijn met elkaar

Begrijpen wat de ander bedoelt

Lees meer...

Monsters

“Gevangen in gesponnen draden, als een cocon van een vlinder. Het hoofd doet niet meer wat ik wil. De afstandsbediening is weg. Ik ben er, maar toch ook weer niet. Beelden flitsen door mijn hoofd en de angst wordt groter en groter. Hoe kom ik hier weg? Waar is de uitgang! Van buiten af hoor ik stemmen die tegen mij praten, maar wat ze zeggen dringt niet door. Maar ik wil het begrijpen. Ik wil het horen, verstaan! Het lukt niet…

De monsters zijn gearriveerd. Zwarte grote vlekken die een film laten afdraaien in mijn gedachten. De monsters zijn uitgebroken. Het slot is kapot. Vrij lopen ze rond in mijn hersenen en tasten alles aan met hun giftige pijlen. Overal prikken ze in, niets laten ze onberoerd. Ik moet rennen zo hard als ik kan. Ik moet vluchten, ver weg proberen te komen. Het maakt niet uit hoe of wat, als ik maar kan ontsnappen…

Ze laten niets heel van binnen. Zelfs de ziel wordt aangetast. De pijn is onverdraaglijk en zorgt ervoor dat ik mij zo klein mogelijk maak. Hoe kleiner ik ben, hoe groter de kans dat zij mij met rust zullen laten. Ik probeer ze te ontwijken en duik weg in de duisternis. Daar waar het donker en veilig is. Zo kunnen ze mij niet meer zien en opnieuw aanvallen.

Er komt een streepje licht tevoorschijn. Die kant moet ik op! Maar hoe ver is het nog om daar te komen? Tijd, heel veel tijd. Heb ik die tijd? Ga ik het redden?

Lees meer...

Sjors, ook kat!

We zijn nu 9 maanden verder en er loopt een “reus” in huis op 4 poten. Het krabt aan alles waar hij maar kan (plantenspuit helpt niet) en denkt dat hij ook kan vliegen en zwemmen. Sjors. De kater. 4 kilo schoon aan de haak en uitgegroeid tot 65 cm lang! En hij is nog niet klaar met groeien, althans dat schat ik zo in. Hij zit nog behoorlijk ruim in zijn vel en hij eet voor 3 zonder dik te worden. Echt een kind van zijn moeder.

Of hij de andere eigenschappen ook van zijn moeder heeft valt te betwijfelen. Iedere ochtend hebben wij hetzelfde ritueel. Mijn wekker loopt af en Sjors staat klaar om aan de deur te krabben en goedemorgen te zeggen. Er wordt van mij verwacht dat ik dit met enige spoed uitvoer, anders wordt meneer ongeduldig! Na het openen van de slaapkamerdeur rent hij de kamer in om vervolgens rondjes te draaien rond mijn benen. Niet echt handig, want meestal is mijn eerste stap altijd richting toilet. Vrouwenkwaal. En om te voorkomen dat ik te laat op het toilet beland, gebeurt het regelmatig dat Sjors in mijn benen verstrikt raakt…

Tijdens het toilet bezoek ben ik ook niet alleen. Sjors weet het iedere keer weer voor elkaar te krijgen dat ik te laat de deur sluit, terwijl ik toch redelijk snel ben. Daar zit ik dan! Met kat op toilet. Na dit bezoek wordt ik geacht te lopen in de richting van de bijkeuken. Daar staat het voedsel. Dat de hond ook aandacht nodig heeft is voor Sjors totaal onbelangrijk. Dino de hond is ondergeschikt aan het kattenleven wat hier bestaat. Zielig eigenlijk…als hond moet je al zoveel luisteren en dan ook nog naar Kattentaal terwijl je alleen maar honds spreekt.

Lees meer...

Jeugdzonde van Almar Otten

“Jeugdzonde” is het eerste boek wat ik lees van Almar Otten. Van het begin tot het eind weet de schrijver de aandacht vast te houden met een goed en spannend verhaal. Sommige momenten in het boek zijn zelfs voor mij wel luguber te noemen. Het is Lineke Tesinga die een mooie hoofdrol krijgt in het verhaal. Ze krijgt te maken met een serie vreemde zaken. Er verdwijnt van alles, mensen worden ontvoerd en oude archiefstukken over Spinoza verdwijnen uit de Athanaeumbibliotheek. Samen met haar vriendin Laura puzzelen ze de stukjes en beetjes bij elkaar.

Je krijgt in dit verhaal met veel verschillende personages te maken. Dit geeft een verrassende draai aan het geheel. Je blijft van het begin tot het eind nieuwsgierig hoe al deze personages in elkaar verweven zijn. Je wilt beslist het einde weten! En die is anders dan anders…

Dit zal niet het laatste boek zijn wat ik van Almar Otten ga lezen. Wat kan die man schrijven! Zo levendig. Bijna beeldmatig wordt je door het verhaal heen getrokken. Nooit had ik van hem gehoord, nu zal ik hem op de voet volgen. Dank je wel Almar, voor een super thriller van Nederlandse Bodem!

Vrije Gedachten

Wist je dat een mens gemiddeld 30.000 gedachten heeft op één dag? Wonderlijk toch? Wat moet dat druk zijn in ons brein. Al die gedachten zijn van ons zelf. Dat op zich is al een fijne gedachte. Niemand kan eraan komen en we kunnen denken wat we willen. Zo kunnen we ook “iets” denken maar niet uitspreken. Een veel voorkomende gedachte. Niet zeggen wat we willen zeggen. Niet omschrijven wat we uiteindelijk wel voelen. Het tegenhouden van onze gedachten omwille van de ander…

Als je zo leeft dan ben je niet vrij van je gedachten. Dan zit je opgesloten als een vogeltje in een kooi. Aan onze gedachten kan niemand zitten. Ook niet aan onze gevoelens. Een gevoel moet goed voelen, letterlijk. Geen beperking opleveren. Het is een hele opgave om te veranderen in je denken. Niet meer mee te gaan met de stroom, maar te uiten dat wat je ook echt wilt uiten. Niet vast gezet worden door het denken van de ander. Niets opgelegd krijgen. Maar daadwerkelijk te mogen kiezen voor je eigen gedachte.

Als je hierin vast houdt, dan verander je als mens. Het geeft je ruimte en volkomen vrijheid. Aan de andere kant zal dit stuiten op weerstand. Je denkt en doet niet meer wat de ander van je verwacht. Of hoopt te horen. Dat zijn de verwachtingen naar jou toe. De ander zal tegen een muur van weerstand oplopen en zich onprettig voelen. Dat dit meer zegt over de ander dan over jou, zegt genoeg.

Lees meer...

Verjaren

Verjaren, eigenlijk een raar woord. We verjaren met de jaren. We worden ouder. En voor dat ouder worden, worden we beloond. Ieder jaar op je verjaardag word je in de watten gelegd met cadeaus. Bloemen, parfums, douchegels en in sommige gevallen een sieraad. Een beloning omdat je het weer een jaar hebt volgehouden. Een jaar wat waarschijnlijk niet altijd over rozen is gegaan. Worden we dan beloond omdat we hindernissen hebben moeten nemen? Of omdat we de kracht hebben of vinden om door te gaan?

Zodra dan de verjaardag daar is zingen we met zijn allen uit luide borst mee: Lang zal hij leven! Etc.… Ieder jaar zingen we dus lang zal hij leven in de gloria. Wat velen niet weten is dat “in de Gloria” afgeleid is van “Gloria in Excelsis Deo, Ere zij God in de hoogte”. We zingen de jarige toe als een God op eenzame hoogte. En dat zijn we ook. We zijn alleen in het vieren van onze eigen verjaardag. Alle belangstelling gaat uit deze dag naar de jarige, die hoog verheven boven de anderen behoort te genieten van zijn behaalde leeftijd…

Eigenlijk heb ik helemaal niets met verjaardagen. Verplicht opzitten en pootjes geven. Eén dag per jaar in de belangstelling staan, cadeaus open maken en jezelf gelukkig prijzen met weer een ander getal van je leeftijd. Misschien komt dat wel omdat ik een hekel heb aan verplichtingen. Iedere verplichting doet mijn haren te bergen rijzen en maakt mij obstinaat. Kortom ik ben wars van alles wat maar een verplichting is, ook al weet ik dat ik er vaak niet onder door kan.

Lees meer...

Die verdomde klote dood ook!

Door facebook vanmorgen werd ik met de Dood geconfronteerd. Daar verscheen Jip. Jip werd 24. Hij deed mee aan het programma “Over mijn lijk”. Samen met Amber, Marieke, Methap en Ronald. De laatste twee leven gelukkig nog, van de anderen is afscheid genomen. Het is nu een jaar geleden van Amber en Jip, en Marieke heeft de wereld op 5 maart 2012 verlaten…

Dood. Het is zo’n onwezenlijk iets. Het is onomkeerbaar, niet meer goed te krijgen. Hier bestaat geen lijm tegen. Probeer het maar, maar geen enkele 10-seconden lijm of power prut van deze of genen kan het leven wat verdwijnt aan elkaar plakken. De dood is de dood. Voorgoed en eeuwig weg. In ieders leven zit de dood. Van jezelf en van de mensen om je heen. Zomaar, door ziekte, door eruit te springen, noem maar op.

De dood zit ook in mijn leven. Van mijn eerste meisje tot aan een goede vriend die vorige maand afscheid nam. Het was een rare dag. Ik kwam net terug van een cursus die te maken heeft met stervensbegeleiding. Plof op mijn stoel, achter mijn bureau en neem de post door. Twee kaarten springen eruit. De één iets groter dan de ander. Mijn gezicht trekt weg in een witte waas. Vraagtekens komen in mij op en ongeloof borrelt omhoog.

Lees meer...

Meer artikelen...