Mijn BFF....
BFF staat voor Best Friend Forever. Kijk op Facebook of Hyves, My Space of MSN. Je komt het overal tegen. Het mooiste is nog dat je in gradaties kunt spreken. Zo ben je op het ene moment een Super BFF, maar de volgende dag kan je foto gewist zijn door miscommunicatie of gewoon omdat je haar vriendje hebt benaderd. Daar gaat je status als BFF en even later wordt je aan de kant geschoven voor een nieuwe BFF. Paris Hilton heeft er zelfs een realityshow over gemaakt. Op zoek naar mijn BFF. Volgens mij draait dat bij MTV. Kwam ik er later achter dat het al de zoveelste serie is. Dus ook de zoveelste BFF…In dat rijtje wil je dan toch niet voorkomen? Zodra de zomer arriveert, wordt er een nieuwe serie opgenomen en Poef! Je ligt eruit voor een nieuwe lichting.
Daarmee is voor mij de hele betekenis van BFF zo klaar als een klontje. Het stelt gewoon geen reet voor. Het zijn de PopieJopie’s van de school die anderen aantrekken. Veelal met stoere kleding en een grote mond. De volgers willen daarbij in de buurt zijn, want als je gezien wordt met een “beroemd” iemand dan tel je mee. Anders lig je mooi aan de kant van de gymzaal….
Geef mij dan toch maar mijn eigen tijd. Hoe ouderwets dat nu ook klinkt. Je creëerde een vriendenkring en als het mee zat had je uiteindelijk een “hartsvriendin”. Daar deelde je uiteindelijk alles mee. Ook de zomervakanties. Met een beetje mazzel mocht je vriendin mee kamperen en anders mocht jij wel mee met hun. Alles werd lopend of op de fiets gedaan. Met een beetje geluk kreeg je een zwembadkaart voor de zomer en geld mee om schuimblokken te kopen voor Hfl. 0,10 de stuk. Wij moesten altijd een pokken eind fietsen daarvoor. Maar de lol die het opleverde! Hijgend op de fiets weer terug en midden in het dorp afscheid nemen van elkaar. Daarna mocht je niet meer bellen, je had elkaar tenslotte de hele dag al gesproken…
Nu moet je een aanvraag indienen om überhaupt gehoord te worden. Het liefst in 3-voud. Ondertekent en wel. Dan heb je misschien kans dat de mobiel aan de kant gelegd wordt. Helemaal nu we volgens hen in het “buitengebied” wonen waar het bereik door de kapotte zendmast behoorlijk wat irritaties oplevert. Ik zelf vind het ook niet fijn dat we nu onder een “steunpaal” hangen. Meerdere malen per dag ligt mijn telefoon er even uit. Wel lekker stil moet ik zeggen.
De telefoon was vroeger een item waar je met zorg mee om diende te gaan. Ten eerste moest je altijd uitkijken voor je vingers die in de draaischijf konden verdwijnen. Daarnaast waren de snoeren altijd te kort. Bij ons in het ouderlijk huis stond wel 1 hele telefoon. Op een tafeltje, speciaal gemaakt voor de telefoon. Daar kon je onderin de telefoonboeken in kwijt en het laadje diende voor de pennen en papier. Als ik lekker uitgebreid wilde kletsen met vriendinnen dan werd er toch wel enige creativiteit van mij verwacht. Het snoer ging niet verder dan de woonkamerdeur en mijn kamer lag toch echt veel verder.
De informatie die niet bestemd was voor mijn ouders werd dan ook nooit via de telefoon besproken. Maar ging in brieven op de bus. Postzegeltje erop en klaar is klara. Op school speelde je elkaar briefjes toe, het liefs zo klein mogelijk opgevouwen. En in het ergste geval ontwikkelde je een geheimschrift. Dan kon de leraar er niets mee, de codes stonden in je agenda en tegen die tijd was je alweer de klas uit met een nieuw briefje in je hoofd.
Nu sms ik me suf. Ik heb laatst maar een sms bundel toegevoegd aan mijn abonnement. Ik kan er nu 1000 versturen per maand. Met sommige zit ik te “what’s appen”, of te hyven en twitteren. Maar sms’jes zie ik toch echt als heel persoonlijk. Zoals de brief van vroeger. Oké, je kunt beter een email sturen, maar dat vind ik dan vaak weer zoveel werk. Ondertussen “Scrabble” ik ook via Wi-Fi met anderen ver weg. Leerzaam en leuk. Daar zit ook weer een soort van chat aan vast waardoor je berichtjes kunt zenden aan de ander.
Maar voor mijn BFF maak ik speciaal tijd. Haar tijd. Mijn tijd. Hangen op de bank met veel cappuccino en drama films. Tussendoor veel kletsen en serieuze gesprekken voeren. Zijn we heel vervelend dan koken we niet maar zoeken een leuk tentje op. We zijn meestal allebei BOB maar trekken thuis de flessen wel los. De meest gekke cocktails zijn al voorbij gekomen! Maar de lekkerste tot nu toe is de Martini-Vodka-Limoensiroop. Omdat we een rot eind van elkaar vandaan wonen, blijven we meestal bij de ander slapen. Dan kan er nog een creatief drankje verzonnen worden en de volgende ochtend staan we met een kater naar de koffiepot te staren.
Er is altijd tijd voor ons. Soms zien we elkaar weken niet en soms hangen we twee keer in de week bij elkaar. Het verveelt nooit. Er is altijd gesprekstof. We hebben dezelfde interesses en kledingsmaak. We lezen dezelfde boeken en de vakanties zijn ook heerlijk. We laten elkaar vrij. We kunnen uren niets zeggen tegen elkaar en toch verbonden zijn. Een half woord is vaak genoeg. Tja, ik kan wel zeggen dat zij mijn BFF is. Alleen zit hier geen serie achter en zal er geen nieuwe voor in de plaats komen. Ik zou haar gewoonweg niet kunnen missen.
Dus meis als je dit leest…zoals beloofd is dit Blog voor jou!
Tot de volgende keer!