Karin Voolstra

Mijn Main Coon, met de naam “Biscuit”, lijkt nog het meest op een hond. Ze apporteert, ze luistert, ze is eigenwijs maar heel trouw. Inmiddels is ze 9 maanden jong. Maar ze is al groter dan de Siamees die hier rond loopt. En dat zal de Siamees weten ook! Elke ochtend en elke avond herhaalt zich een ritueel van achter elkaar aan rennen en bovenop elkaar springen. Het rennen doe je natuurlijk het liefst van boven naar beneden en weer terug. Zodra de dames het circuit openen lijkt het net een stelletje kamerolifanten. Aangezien ik houten vloeren heb, hoor ik precies waar ze uithangen en over welke kamers ze verdeeld zijn.

Maar Main Coon’s zijn ook zeer ondeugende katten. Neem nu vanmorgen. Momenteel is ze heel gelukkig met een stuiterbal van één van de kinderen. Dat balletje wordt overal mee naar toe gesleept. Ze pakt hem op in haar bek en laat hem vervolgens ergens anders weer vallen. De bal stuitert weg en dan ga je er weer achter aan. Je bespringt de bal alsof het je laatste prooi is op aarde. Dat het maar een stukje rubber is deert haar niet. Voor haar lijkt het op een roze muis geloof ik. Zo idioot doet ze ermee. Vanmorgen kwam ze tot de ontdekking dat je de bal ook in de waterbak kan laten vallen. En dan hengel je hem er niet uit! Nee, je gaat met 4 poten tegelijk in de waterbak staan en je probeert hem eruit te slaan, zoals je een golfbal op de green uit een hoekje peutert.

Dat levert voor mij de nodige uitdagingen op. Ten eerste komt die kat ook weer uit de waterbak. Kletsnat natuurlijk! Verder is de bak bijna leeg. De muur nat en de vloer drijft van het water. Het balletje echter is mooi schoon. En probeer dan maar eens om de dame te vangen om haar poten droog te maken. Dat is net zo makkelijk als een muis vangen. Bijna onmogelijk. Volgens mij heeft ze er op dat moment ook een hoop lol in om mij zo bezig te houden. Het geklets is niet van de lucht. Ze probeert dan echt met mij te praten. Zeer waarschijnlijk geen goede dingen, maar ik geloof erin dat het wel meevalt. Haar kop spreekt boekdelen! Ik denk dat als ze kon praten er iets uit zou komen als: “kijtwijf”….

Gisterenavond had ze me mooi tuk. In de aanloop van de feestdagen was ik druk bezig de voorkant van mijn huis alvast wat op te pimpen. Een mooie witte krans met bessen aan de voordeur hangen. De voordeur stond op een kier. Een hele kleine kier! In een flits zie ik iets voorbij lopen wat lijkt op een wasbeer! Ik zie een mega grote staart voorbij gaan boven de struiken. Ik denk nog bij mijzelf: “een wasbeer?, niet mogelijk!”. Het kwartje valt en ik race de straat op. Ik woon aan een 80 kilometerweg waar 80 het maximum is maar waar ’s avonds rustig met 120 wordt doorgescheurd. Want wat moet je nu tegenkomen op zo’n stuk waar bijna niemand woont?

Ik ren haar achterna als een “chinees vrouwtje”. Met kleine stapjes huppel ik langs de weg en roep steeds haar naam. Het enige wat zijn kan denken is “vrijheid”. Toch schrikt ze van de omgeving die groot en donker is. Een moment twijfelt ze en kan ik haar bij haar staart pakken. Ook nu is het commentaar niet van de lucht. Ik heb ondertussen mijn hart in mijn keel zitten. Direct daarna passeren aan beide kanten een auto. Bijna was het appelmoes. Dat zal zij nooit snappen. Auto’s zijn gevaarlijk en buiten lopen is niet voor haar weggelegd. Ik vind haar te mooi en te kostbaar om buiten te laten. Volgend jaar krijgt ze haar eigen katten ren. Dan is ze toch buiten maar veilig.

Net was mijn bureau de klos. Ik werk aan een heel oud bureau. Ergens uit de jaren ’50. Groot, robuust en met een leren inleg aan de bovenzijde zodat je altijd lekker kunt schrijven. Maar als mijn laden open staan is er niets meer veilig. Dan kruipt ze rustig door de laden heen naar achteren en weer terug. Op haar speurtocht komt ze veel papier tegen. En daar kan je weer aan knabbelen. Zo kan ik ook nooit rustig een kop koffie inschenken. Bij mij moet er namelijk koffiemelk in en zij is van mening dat zij ook iedere keer een slokje koffiemelk mag. En als ik het niet geef dan pakt ze het zelf. Ik heb een hekel aan een koude plons melk in mijn koffie. Daarom staat het pak altijd op het aanrecht. Nu niet meer. Het staat nu boven op de plank. Anders kan ik daarna dweilen…

's Avonds kruipt ze tegen mij aan als we gaan slapen. Zij op de ene helft en ik op de andere helft. Voordat we de ogen dicht doen moet er eerst geaaid worden. Het liefst zo lang mogelijk. Daarna gaat zij even “pompen” op mijn buik. Totdat ze er zat van is en naast mij gaat liggen. Ze is er niet altijd de volgende morgen. Maar ze komt mij steevast wakker maken als mijn wekkers aflopen. Ik heb nogal wat moeite om in de bewoonde wereld te komen na een lekkere nachtrust. Dus mijn mobiel fungeert als wekker en naast mij staat een wekker met daglicht. Langzaam vult de kamer zich met licht en lieve geluidjes. Dit kan ook anders. De wekker is ook in te stellen op bijvoorbeeld Q-Music. Maar dan ben ik bang dat de wekker vliegles krijgt….

Biscuit stoort zich er niet aan. Die hoort alleen maar hetzelfde ritueel als elke andere ochtend. Ze gaat aan mijn kant staan en kruipt met haar voorpoten over mij heen. Heel zachtjes slaat ze haar pootjes uit naar mijn gezicht. Er is nog nooit een nagel aan te pas gekomen. Na een paar keer “slaan” merk ik haar op. En zodra ik mijn ogen open doe begint ze te praten tegen me. In alle boeken staat vermeld dat Main Coon’s niet kunnen miauwen. Nou, deze wel! En hoe!

Ze is mooi, ze is lief en ze is trouw. Ik heb al veel katten “versleten” in mijn leven. En allemaal had ik ze even lief. De eerste was een uitzonderlijk exemplaar en deze dus ook weer. Nu maar hopen dat ze heel oud wordt…

Tot een volgende keer!